شاید بتوان محله «پیرسرا» رشت را به‌واسطه فروشگاه‌های صنایع دستی‌اش، هنری‌ترین خیابان این منطقه دانست. یکی از همان خیابان‌هایی که هر گردشگری با قدم زدن در آن شگفت‌زده می‌شود و ممکن هست یاد هنری‌ترین خیابان پایتخت «ویلا» هم بیفتد.

بخش هنری تبیان

صنایع دستی

 از ابتدا تا انتهای خیابان «پیرسرا» همه نوع صنایع دستی را می‌توانید پیدا کنید. از اسباب‌گیم‌های نوستالژیک که قدیم‌ها در پایان مغازه‌های بین راهی گیلان پیدا می‌انجام گرفت و حالا شاید در یک یا دو مغازه بتوان‌ آن‌ها را پیدا کـــرد تا سبدهای حصیری، قاشق‌های چوبی و گمج‌های سفالی که هنوز هم گیلانی‌ها در همان‌ها غذا می‌پخانومد.    

«پیرسرا» یکی از محله‌های قدیمی رشت هست و یک مسجد تاریخی هم دارد. به همین دلیل، صاحب برخی مغازه‌ها سال‌ههست که در آن‌ها مشغول به کار هستند و مغازه‌ و کارشان را از اجداشان به ارث برده‌اند.  

به هر مغازه‌ای که وارد شوید و پای درد دل فروشندگانی که برخی از آن‌ها تولیدکننده هم هستند، بنشینید، غصه می‌خورید. خیلی‌ها از این‌که صنایع دستی چینی و تایلندی بازارشان را گرفته هست، گلایه می‌کنند و برخی دیگر از نامهربانی مسوولان و حمایت نکـــردن آن‌ها شکایت دارند.

یکی از عرضه‌کنندگان صنایع دستی مدعی هست که قدیمی‌ترین مغازه خیابان را او اداره می‌کند و برای این‌که گفتارش را با سند ثابت کند، تصویر جدش را که روی دیوار نصب کـــرده، نشان می‌دهد و می‌گوید: این تصویر متعلق به جد پدری‌ام هست و این مغازه نسل به نسل چرخیده تا به من رسیده هست. صنایع دستی زمانی برای خودش برو و بیایی داشت و آقام از همه محصولاتی که در این خیابان عرضه می‌انجام گرفت، در خانه‌های‌شان هستفاده می‌کـــردند؛ اما حالا این محصولات کاهش خاطرخواه دارند. قبلا این رهسته پر از مغازه‌های صنایع دستی بود، اما در این تعداد سال، زیادی از مغازه‌ها جمع انجام گرفته و صاحبان آن‌ها مشغول کار دیگری انجام گرفته‌اند.

صنایع دستی

«جنس چینی نداریم»

برخی‌ دیگر هم که در این حرفه مو سفید کـــرده‌اند، جلوی درِ مغازه‌های‌شان که حتی ساختمان‌شان هم جزو میراث فرهنگی می‌تواند محسوب شود، نشسته‌اند و گپ می‌خانومند و گاهی هم با کاسبان دیگری که از آن رهسته رد می‌شوند، سلام و علیکی می‌کنند.

شاید اعتراض عرضه‌کنندگان محصولات صنایع دستی به پُر انجام گرفتن بازارشان از محصولات چینی و تایلندی را بتوان از روی کاغذهایی که جلوی یک مغازه چسبانده انجام گرفته هست، بهتر درک کـــرد: «جنس چینی نداریم» و «ایرانی‌ام، ایرانی می‌خرم».

صاحب این مغازه، خودش را کارمند تعلیم و پرورش معرفی می‌کند و می‌گوید: صبح‌ها در مدرسه به دانش‌آموزان درس می‌دهم و عصرها در فروشگاه‌ام صنایع دستی‌ای را که در وطنم تولید انجام گرفته هست، عرضه می‌کنم. با زیادی از تولیدکنندگان صنایع دستی گیلان در ارتباط هستم و محصولات آن‌ها را می‌فروشم. با این حال هنوز موفق نانجام گرفته‌ام با زیادی از صنعتگران هستان های دیگر ارتباط برقرار کنم.

او چرتکه را یکی از صنایع دستی گیلان معرفی می‌کند و ادامه می‌دهد: چرتکه هم به‌صورت تکمیلا دستی در رشت تولید می‌شود، اما هنوز هم نتوانسته‌ام تولیدکننده آن را پیدا کنم. یکسری هنرمند هم داریم که چوب را با دست می‌تراشند و در ماسال و مناطق کوهستانی فعالیت می‌کنند، آن‌ها با مشتری‌های خاصی در منطقههای بزرگ کار می‌کنند. برخی دلال‌ها هم ابداً اجازه نمی‌دهند ما به این دسته از هنرمندان نزدیک شویم.  

صنایع دستی

شگفت‌زدگی تایلندی‌ها از صنایع دستی‌شان در بازار ایران

این عرضه‌کننده صنایع دستی معتقد هست: باید صنایع دستی گیلان معرفی شود تا تایمی گردشگران برای خرید به بازار وارد می‌شوند با صنایع دستی تایلندی مواجه نشوند. تقریبا در همه مغازه‌ها صنایع دستی چینی و تایلندی پیدا می‌شود. ما بارها به معاونت صنایع دستی اعلام کـــرده‌ایم که از شما هیچ کمکی نمی‌خواهیم فقط کاری کنید تایمی گردشگران به گیلان سفر می‌کنند و به «پیراسرا» می‌آیند، به‌جز صنایع دستی تولید گیلان، محصولات کشورهای دیگر را نبینند. نهایت، صنایع دستی اصفهان یا منطقههای دیگر را که متعلق به وطن خودمان هست، ببینند.

او اظهار می‌کند: بارها شاهد بوده‌ایم، گردشگران تایلندی که از محله پیرسرای رشت دیدن کـــرده‌اند، تایمی صنایع دستی کشورشان را در فروشگاه‌های ما می‌بینند، با شگفتی می‌پرسند، دلیل به هر مغازه‌ای که وارد می‌شویم صنایع دستی تایلند را می‌بینیم؟! کشور شما که در این حوزه غنی هست! این حرف‌ها همه درد هست، چه باید بگوییم؟

این عرضه‌کننده صنایع دستی بیان می‌کند:‌ صنایع دستی خارجی در کل کشور پخش انجام گرفته هست، اما در منطقههایی مثل اصفهان و شیراز که گردشگر دارند، هم محصولات خارجی و هم ایرانی فروخته می‌شوند؛ اما بعضی منطقههای دیگر که گردشگر ندارند، باید چه کار کنند؟ ما حاضریم مثل فروشگاه‌های اصفهان، به راهنمایان تور پورسانت بدهیم تا گردشگران را برای خرید به مغازه های‌مان بیاورند. چه اشکالی دارد؟ حداقل فروش‌مان کمی افزایش می‌شود و دیگر، مجبور نیستیم مغازه‌های‌مان را جمع کنیم.


منبع: ایسنا

منبع
اشتراک گذاری
تمامی حقوق مطالب و قالب برای مجله سرگرمی بست بک محفوظ است.